Hoe ik aan mijn ideeën voor psychologische thrillers kom.

Een van de meest gestelde vragen die ik krijg als auteur van psychologische thrillers is hoe ik aan mijn boekideeën kom. En het eerlijke antwoord is... met grote moeite – niet om ze te vinden, maar om ze allemaal te beheren!

Als je in mijn hoofd zou kunnen kijken, zou je een scala aan verhaallijnen, personages en 'wat als'-scenario's zien die allemaal om mijn aandacht strijden.

Een voortdurende balans tussen projecten in uitvoering.

Ik heb altijd meerdere projecten onder handen, allemaal in verschillende stadia. Op dit moment bevindt De Tweelingbroer zich in de laatste fase van de proeflezing. Nu het bijna klaar is voor mijn proeflezers, kan ik het eindelijk een roman noemen. Dit is altijd een spannend moment in mijn schrijfproces.

Tegelijkertijd ga ik binnenkort het audioboek van The Road to Revenge proefluisteren om er zeker van te zijn dat het de juiste pacing en toon heeft. En terwijl die twee boeken in de maak zijn, begint mijn volgende idee, The Troll , op de achtergrond al wat geluid te maken.

Het is momenteel een warboel van gedachten en halfgevormde scènes, maar het borrelt in mijn hoofd en ik ben begonnen met het krabbelen van aantekeningen en het laten introduceren van de personages.

Dit is een vrij typisch ritme voor mij. Terwijl ik het ene boek vormgeef en afrond, staat het volgende alweer voor de deur.

Een lijst met toekomstige psychologische thrillers

Dan is er nog mijn ideeënbank, een heerlijk rommelige verzameling van schetsen, fragmenten en gekrabbelde notities. Ik heb momenteel nog zo'n twaalf boeken die ik zeker ga schrijven. Elk boek heeft zijn eigen map, of op zijn minst een pagina vol gekrabbel, meestal met een mysterieuze titel zoals 'Dat boek over de kinderwagen in de rivier ' of 'De brug waar ze vanaf gegooid zal worden' .

Het klinkt misschien chaotisch, en eerlijk gezegd is het dat vaak ook. Maar als er zoiets bestaat als het tegenovergestelde van een schrijversblokkade, dan denk ik dat ik het gevonden heb! De uitdaging is niet om ideeën te vinden, maar om te kiezen op welk idee ik me vervolgens ga richten.

Flitsen van inspiratie vastleggen

Was het maar zo dat mijn ideeën opkwamen wanneer het me uitkwam. Vaak overvallen ze me wanneer ik het het minst verwacht: tijdens een wandeling, onder de douche of bij de kassa van de supermarkt. Ik heb mezelf aangeleerd om ze meteen vast te leggen, meestal door een spraakmemo op te nemen of een paar woorden in de notitie-app op mijn telefoon te typen. Deze fragmenten kunnen maanden, zelfs jaren, ongelezen blijven, maar ik vertrouw erop dat als de vonk er is, ik er op het juiste moment weer mee verder ga.

Zoals Elizabeth Gilbert schrijft in haar boek Big Magic , zijn ideeën levende wezens. Ze komen ons opzoeken, en als we geen aandacht aan ze besteden, gaan ze ergens anders heen en zoeken ze iemand anders op. Dat idee fascineert en beangstigt me tegelijk. Het is een van de redenen waarom ik probeer elke vonk te eren, al is het maar met een krabbel.

Ideeën voor psychologische thrillers zijn overal te vinden.

Een van mijn favoriete inspiratiebronnen is mensen observeren. Er gaat niets boven in een café zitten, in de trein, of zelfs door sociale media scrollen en de verborgen verhalen achter het alledaagse gedrag van anderen proberen te bedenken.

Wat zou de relatie tussen die twee kunnen zijn?

Waar komen ze vandaan en waar gaan ze naartoe?

Wat staat er in het bericht dat hij zojuist heeft ontvangen?

Kleine observaties zoals deze monden vaak uit in duistere, verrassende plotwendingen. De beste psychologische thrillers ontstaan volgens mij uit geloofwaardige, herkenbare momenten, en mensen observeren levert me eindeloze inspiratie daarvoor.

In elk boek dat ik schrijf, zit een stukje van mezelf terug.

Hoewel mijn boeken fictief zijn, sluipen er altijd aspecten van mijn eigen leven in, soms bewust, soms zonder dat ik het doorheb tot later of wanneer mijn man het leest! Dit kan een detail uit mijn verleden zijn, een angst die ik heb gehad, of zelfs een zin die ik heb opgevangen en die in mijn hoofd is blijven hangen.

Vaak zit er ook een draadje van mezelf in mijn personages, niet omdat ik autobiografisch schrijf, maar omdat bepaalde emoties, dilemma's of keuzes me bekend voorkomen. De pijn van verraad, de knagende schuldgevoelens of het verlangen naar gerechtigheid. Ik dramatiseer deze soms voor het verhaal, maar ze komen allemaal voort uit echte ervaringen.

Als lezers me vertellen dat een personage 'echt' aanvoelde, is dat vaak omdat het personage op een bepaalde manier ook echt was.

De vonk die alles in gang zet.

Waar haal ik mijn ideeën voor psychologische thrillers vandaan? Overal. Uit het leven. Van andere mensen. Uit mijn eigen herinneringen. Uit toevallige gesprekken en een opwelling van nieuwsgierigheid. Maar bovenal uit de vraag die ik mezelf steeds opnieuw stel:

Wat als…?

Wat als je vrijgezellenfeest een dodelijke wending neemt?

Wat als je man overlijdt en een tweelingbroer of -zus achterlaat die sprekend op hem lijkt?

Wat als je wakker wordt in het ziekenhuis, niemand herkent en geen idee hebt hoe je daar terecht bent gekomen?

Daar begint voor mij de spanning, en als de vonk eenmaal is overgeslagen, laat het verhaal me niet meer los totdat ik het heb opgeschreven.

Tot slot

Als auteur is het ontzettend geruststellend om te weten dat mijn creatieve bron overvol is. Ik zou een heel leven nodig hebben om al mijn opgeslagen ideeën op te schrijven, maar ik ben opgelucht dat ze er zijn en dat ze blijven komen.

Ik kan je dit beloven: zelfs als je alle 29 hebt gelezen...

Naast hen heb ik er nog heel veel te schrijven.

Hartelijk bedankt voor het lezen van de blogpost van deze maand. Mocht je vragen hebben naar aanleiding van de blogpost, of een onderwerp waarover je graag in de toekomst eens zou willen lezen, laat het me dan weten in de reacties.

Maria x